As grandes películas nunca se esgotan tralo acendido das luces despois da proxección senón que permanecen vivas na memoria e nas conversas. Se admitimos esta premisa, Sirat, o último filme de Óliver Laxe, que segue resistindo en varias pantallas galegas e de toda España, e que suscita novos comentarios en diversos medios, merece entrar nesa categoría.
Eu quero facer a miña propia achega a esa conversa. Podería facelo revisando as lecturas políticas que atopan nas comunidades rave, que son parte fundamental do relato do filme, unha metáfora dun tipo de resistencia marxinal, pero ...
